Follow the sun

Follow the sun

‘Follow, follow the sun. And which way the wind blows…’ Ik hoor het liedje op de radio. Mijn favoriete zomerliedje. Eén van mijn favorieten. Ik zet het volume van de radio harder en begin bijna automatisch te glimlachen.

Het liedje doet me denken aan Mallorca, aan mijn vakantie samen met Richard. Ik kan niet wachten om daar weer heen te gaan. Nog zestien weken en twee dagen. Ja, ik tel de dagen af.  Dan mogen we weer naar onze ‘follow the sun-bestemming’.

Wanneer de eerste zonnestraaltjes van het jaar zich weer laten zien, is het alsof iedereen het leven ineens weer een stuk positiever ziet. Er is geen haast meer, men heeft tijd voor een praatje en men is überhaupt een stuk vriendelijker.

Ik ben blij dat de zon zich hier in Nederland weer komt melden. Ik ben blij dat ze er weer is, dat ze zich weer laat zien, dat ze straalt. Heerlijk, om weer lekker buiten te kunnen zitten. Dat het niet meer koud is, maar zelfs warm.

Er zijn al een paar momenten voorbij gekomen dat ik van haar heb kunnen genieten. Ik heb haar gemist. De zon. Vanaf nu komen er meer van die heerlijke momenten aan. Die gedachte doet me goed.

Ik hou van de zon. Iedereen houdt van de zon. Iedereen is vrolijk als het weer lente wordt, als de zon weer voelbaar is na maanden. Iedereen heeft haar gemist.

Zal de zon ons ook gemist hebben? Dat lijkt mij wel. Zij vindt het vast en zeker leuk dat ze ons blij kan maken. Zij vindt het leuk dat wij gaan stralen doordat zij straalt. Zij is ook blij om ons weer buiten te zien. En dat er, op de een of andere manier, meer rust en vrede heerst.

‘So follow, follow the sun.’