Even voorstellen

Ik ben nogal anders dan anderen. Hallo, ik ben Roos. Officieel heet ik Rosalie, maar iedereen noemt mij Roos. Jij mag mij ook gewoon Roos noemen.

Ik weet dat je nooit met ik aan het begin van de zin mag beginnen, en al helemaal niet in een boek, voor zover dit noemenswaardig een boek is, maar ik doe het lekker wel.

Van jongs af aan ben ik al aan het schrijven. Ik weet nog wel dat ik op de basisschool in van die kleine schriftjes aan het schrijven was, met de balpen. Ik verzon vele verhaaltjes, meestal over de liefde. Later typte ik allemaal verhaaltjes op de computer, over van alles en nog wat. Mijn moeder zei dat ik later maar schrijfster moest worden. Nou bij deze, mam, ik schrijf mijn eigen verhaal.

Maar zoals ik al zei, ik ben nogal anders. Ik doe wat ik zelf wil en ik doe vooral niet wat ik niet wil. Zo ben ik een van de weinigen, vooral onder mijn leeftijdsgenootjes, die geen smartphone heeft en niet aan Facebook doet. Dat wil ik niet. Deze wereld gaat nog kapot door de mobiele telefoon, internet en social media. Ik heb geen smartphone uit principe, puur omdat ik het niet nodig vind. Ik heb nog zo’n telefoon waarbij je twee keer op het abc knopje moet drukken voor de B en drie keer moet drukken voor de C. Nee geintje, tegenwoordig heb je zelfs op die oude telefoons voorspellende tekst. Ik moet eerlijk zeggen dat ik wel WhatsApp heb, op de laptop. Dat is ideaal. Het is voor mij net een soort van MSN, wat je vroeger had. Ik wil niet continu gestoord worden door berichtjes. Ik lees, zie en reageer wel wanneer het mij uit komt. Offline is the new luxury.

Ik heb geen Facebook omdat ik het niet nodig vind om via internet door te geven aan mijn vrienden wat ik aan het doen ben. Als ik hun foto’s wil laten zien, doe ik dat wel op mijn manier, op de ouderwetse manier, face-to-face. Ik heb geen zin om andermans leven op de voet te volgen, om te zien hoe geweldig zijn of haar leven is. Of om aan te horen hoe vreselijk dat is. Ik leef mijn eigen leven en ik hoef niet telkens geconfronteerd te worden met andermans levens of meningen van vrienden over mijn leven.

Op school lachen ze mij uit omdat ik mijn konijn behandel als mijn baby. Ze is echt mijn baby, ze heet Baby. Ze lachen mij trouwens niet echt uit hoor. Een klasgenootje van mij heeft ook een konijn en samen kunnen we lekker gek op onze konijnen zijn. Maar de meeste vinden het wel ‘bijzonder’.

Op mijn stage in de huisartsenpraktijk verklaren ze mij voor gek dat ik, alleen, helemaal naar Rotterdam reis in de trein, om bijvoorbeeld een kop ‘chocomel’ te drinken. Ik vind het heerlijk om even weg te gaan, om nieuwe steden te ontdekken, plekken te verkennen en ik vermaak me prima alleen. Ik ben best een goed gezelschap voor mezelf. Ja, andere mensen gaan hardlopen om hun hoofd leeg te maken, en dat doe ik trouwens ook, maar reizen met de trein heb ik altijd al fijn gevonden. Lang leve OV. Gratis reizen door heel Nederland. Nou ja, gratis voor mij, op dit moment, alleen in het weekend, vanwege mijn studententijd. Ik mag graag bekijken wat ons landje ons te bieden heeft. Geloof mij, er zijn zoveel leuke steden en mooie plekken in ons kleine Nederland.

Delft, daar moet je echt eens een kijkje nemen. Superleuk. Toeristisch, leuke winkeltjes, mooie stad. Lekker kaas proeven en een cupcakeje eten in een cupcake winkeltje. Nijmegen en Rotterdam scoren ook hoog. Zaandam, dat vind ik ook, schattig is niet het goede woord, leuk. Alkmaar vind ik schattig. Den Haag, dat zal toch altijd wel een favoriet blijven bij mij. Scheveningen, Kijkduin, heerlijk. Maar de omgeving in mijn buurt is ook mooi. De duinen bij Zeegse, bijvoorbeeld, is ons eigen mini Kijkduin. We hebben hier ook genoeg mooie plekken voor een wandeling of iets.

Oh, ik dwaal af. Op mijn werk in de dierenwinkel vinden ze mij gestoord dat ik altijd naar stage fiets. Het is ongeveer een uurtje fietsen. De gemiddelde Nederlander zou gewoon de auto nemen, of de bus pakken. Laat mij maar lekker fietsen. Zolang het droog is tenminste. Wanneer je de polder in fietst, moet je onder een weg door, en op dat moment is het net of je in een hele nieuwe wereld komt. Het is prachtig. Er lopen wilde paarden, koeien, ontzettend veel watervogels, zelfs lepelaars, hertjes, fazanten, konijnen. Heel indrukwekkend. Maar van enorme tegenwind word ik niet vrolijk.

Verder vind ik het fijn om alleen, in m’n uppie, een stukje te wandelen. Dat is al best kansloos, hè? Ik ga alleen op stap. Ik ga alleen een dagje weg, een dagje uit en ik ga zelfs ergens alleen overnachten als ik daar zin in heb. Zo ben ik een paar weken terug weer wezen overnachten in Den Haag. Dat beviel me goed. Mensen ontmoeten in het Hostel en toch even tijd voor mezelf. Lekker alleen op pad en doen wat ik zelf wil. Ik kan het gewoon heel goed vinden met mezelf. Ik ben het altijd eens met mezelf, nooit geen ruzies of discussies. Ik ben heel aardig voor mezelf, ik erger me nooit aan mezelf en ik vind mezelf nooit irritant. Al heb ik wel de vervelende gewoonte om over bijna alles te veel na te denken.