En nu mag iedereen het weten…

En nu mag iedereen het weten…

Het gebeurde op een maandag. Op maandag 16 december 2019, om precies te zijn. Rond half zes, om nog preciezer te zijn. Half zes in de, euh, middag? Vanaf zes uur spreek je van ‘avond’, toch? Dus half zes in de middag. Ja.

Zenuwachtig liep ik de keuken heen en weer. Lang hoefde ik niet wachten. De uitslag was vrij snel duidelijk. Twee minuten heeft het zeker niet geduurd. Ik had het aan de ene kant totaal niet verwacht en aan de andere kant verbaasde het mij niks: twee streepjes. Overduidelijk. De zwangerschapstest gaf twee streepjes aan.

Aan de ene kant voelde ik totale paniek en aan de andere kant voelde ik een soort van rust. Rust, omdat ik dit nu in ieder geval zeker wist. Maar dat was ook gelijk het enige wat ik zeker wist. Ik gooide de woonkamerdeur open, Richard zat nog rustig aan tafel en ik schreeuwde: ‘wat nu’? Ik barstte in tranen uit.

Richard leek in shock. Hij wist niks meer te zeggen. En ook al liet ik hem het bewijs zien, hij geloofde het niet. Ik zat alleen maar te denken: wat moeten we doen? Mijn medicatie… Ik hoor het de apotheker nog zo zeggen: deze medicijnen zijn gevaarlijk tijdens zwangerschap. En ik dacht toen: Oh, prima, dat is toch nog niet aan de orde. Maar waarom is het gevaarlijk? Voor mij? Voor de baby?

We konden niks doen. Het enige wat we konden doen, was de ochtend daarna gelijk om acht uur mijn huisarts bellen. Ik wilde naar mijn moeder. Dus dat is ook wat we deden. Richard en ik reden overstuur naar mijn ouders, de volgende dag gingen we direct naar de huisarts en ik heb me voor de rest van de week ziek gemeld op mijn werk.

Ik voelde me ook echt ziek. Naast het feit dat ik al een tijdje misselijk was, voelde ik me nog beroerder. Het leek wel of ik alleen nog maar op de bank kon liggen huilen. Ik heb die eerste week zoveel gehuild, niet normaal. Tranen van angst. Misschien een beetje tranen van geluk, want wat is het een wonder dat ik zwanger ben geraakt en als alles goed gaat, zou dat zo fantastisch leuk zijn. Maar vooral de onzekerheid nam de voorhand. Áls het allemaal maar goed komt.

Ik gebruikte Apixaban, een tabletje (bloedverdunning) voor mijn longembolie die ik heb gehad. Hiervan is nog niet bekend of het veilig gebruikt kan worden tijdens zwangerschap. Ik ben bij ongeveer zeven weken zwangerschap geswitcht naar Fraxiparine, een injectie (bloedverdunning), waarvan het gebruik veilig is gebleken tijdens zwangerschap.

Na een week ebde die onzekerheid beetje bij beetje meer weg. Nadat meerdere specialisten in het ziekenhuis, mijn huisarts, de huisartsen waarvoor ik werk en de apotheker mij allemaal gerust konden stellen. Ook zag ik zelf in dat het geen zin heeft om angstig te blijven. Dat zou én niet helpen én ook niet goed zijn voor de baby.

Gelukkig kreeg ik steeds meer vertrouwen in ons druifje – inmiddels was het al zo groot als een druif! De echo’s zagen er goed uit, het had zich goed ingenesteld en het groeide goed. Geen redenen meer om te denken dat het misschien niet goed komt. Het komt gewoon goed. Trouwens, normaal gesproken ben ik niet zo’n angstig typetje, voordat je dat denkt. Maar een zwangerschap is natuurlijk niet zomaar iets. Er groeit een echt mini-mens ín mij!

Zo onwerkelijk. Wij krijgen gewoon een kind! Dus ik heb in deze tijd wel wat anders aan mijn hoofd. Wat moeten we nog allemaal doen voor een leuke kinderkamer? Wat is een mooie naam? Welke zwangerschapscursussen wil ik volgen? We moeten een verloskundige voor de nacontroles – de controles tijdens de zwangerschap heb ik in het ziekenhuis – en een kraamzorg uitzoeken. Waarvoor gebruik je hydrofiele doek? Anti-striaecrème, voedingskussens, autostoeltjes… Hoe moet je een kind opvoeden? Welke boeken wil ik daarover gaan lezen?

Mijn enthousiasme nam – en neemt nog steeds – met de dag toe. Ik wil het iedereen vertellen. Zelfs mensen die ik niet ken. Ik zou haast voorbijgangers op straat willen aanspreken: ‘hoi, ik ben zwanger!’ Maar dat is ook zo gek. In ieder geval… nu mag iedereen het weten.