Sjonnie

Hoi, ik ben Sjonnie. Ik ben inmiddels tien jaar oud. Pff, wat gaat de tijd toch snel. Ik moet er maar niet aan terugdenken. Ik ben blij dat ik inmiddels alweer acht jaar samen met Richard ben. Mijn baasje. Hij wordt ook wel Papa genoemd. Ik ben heel erg gek op hem. Hij heeft mijn leven gered. Serieus. De dag dat ik hem voor het eerst zag, toen ik ergens achter de tralies in een hele kleine ruimte zat, die vergeet ik nooit meer. Hij heeft me er uit gehaald en daar ben ik hem zo dankbaar voor. Ik vertel hem nog steeds elke dag dat ik blij met hem ben.

Sinds kort woon ik weer op een heel andere plek. Samen met hem en Roos, zijn vriendin. Zij denkt dat ze Roos heet, maar volgens baasje heet zij Vrouwtje, of Mama. Ik ben ook wel gek op haar. Ik doe in elk geval alsof ik gek op haar ben. Want zij doet ook alsof zij gek op mij is. Of zal ze echt gek op mij zijn?

Ik vind het leuk om haar als springplank te gebruiken. Als zij op de bank ligt, op de plek waar ik eigenlijk wil liggen, ga ik op haar liggen. Ze snapt nooit dat ik daar dan wil liggen, heel irritant. Ik moet zeggen, af en toe vind ik het ook wel fijn, dat ze mij dan gaat aaien en haar buik ligt best oké. Maar soms gaat ze te lang door met aaien, of ligt haar buik niet lekker meer. Dan spring ik vanaf haar op de leuning van de bank. Dan zet ik met mijn achterpoten goed af en gebruik ik haar dus als springplank. Dat vind ik wel grappig, want dan reageert zij altijd zo gek.

Het is wel fijn hier, het gaat goed, ik heb niks te klagen. Wat ik alleen wel jammer vind is dat ik nu niet meer samen slaap met Papa. Mama slaapt elke nacht met hem. Ik mag dat niet meer. Ik mag er zelfs niet eens bij. Ik mag niet meer op bed. Dat komt door haar, dat weet ik zeker. Ach, ik ben het inmiddels wel gewend. Zolang ik maar gewoon lekker overal op de bank mag liggen. En ik heb mijn eigen bedje en een eigen huisje.

Heel soms lukt het me toch om stiekem bij het bed te komen. Op het moment dat Vrouwtje naar boven gaat, sluip ik heel stilletjes achter haar aan. Soms gaat de deur naar het bed namelijk open. Heel soms blijft die deur ook wat langer open. Dan pak ik mijn kans. Ik vind het leuk om vanuit daar naar buiten te kijken. Het raam bij het bed is net zo groot als de hele muur. Super cool. Ik wou dat ik soms onzichtbaar was, want voor ik het weet heeft Vrouwtje door dat ik daar zit en dan gaat ze bij mij zitten. Als ik pech heb pakt ze mij direct op en word ik weer op de gang gezet.

Tegenwoordig heb ik dus een nieuwe tactiek. Zodra ik in de kamer van het bed ben, ga ik mij direct verstoppen onder het bed, in een hele lange, soort van bak met daarin allemaal dekens en zo. Dat ligt ook erg comfortabel. Er is daar precies genoeg ruimte voor mij. Daar vinden ze me niet zo snel. De laatste keer kreeg ik helaas niet de kans om daar even te gaan slapen. Papa en Mama riepen de hele tijd mijn naam en luid ook. Dat was wel jammer. Voor een echt dutje kan ik beter op de bank gaan liggen.